રિતેશએ પારુલને બાહોમાં પકડીને કિસ કરી…બેડરૂમમાં લઈને હળવે હળવે આંગળી નાખવાનું ચાલુ કર્યું

Uncategorized

સવારથી દોડધામ કરતી વૃંદાએ આખા ઘરમાં બે વાર જોઈ લીધું, કશો સામાન રહ્યો નથીને. ગઈ કાલે અન્વુએ ફોનમાં સામાન પેક કરી સવારે તૈયાર રહેવા કહી દીધેલું. ‘દર વખતની જેમ મારા આ જન્મદિવસેય કશે ફરવા જવાની ગોઠવણ કરી હશે. ગાડી મોકલવાનો એ બરાબર, પણ ક્યાં જવું? કેટલા સમય માટે જવું? સામાન કેટલો લેવો? એવું તો કહેવું જોઈએને?’ ડોરબેલના અવાજે તેની વિચારશૃંલખા તોડી…

‘આ સમયે કોણ આવ્યું હશે? માળીકાકાને આજે આવવા ના કહી હતી ને મંગી તો અઠવાડિયા સુધી દેખાવાની નથી, વળી અન્વુનો ડ્રાઈવર અગિયાર વાગ્યે આવવાનો હતો.’ અસમંજસમાં તેણે દરવાજો ખોલ્યો. સામે કુરિયરવાળો ઊભો હતો.

કુરિયર લઈને અંદર આવેલી વૃંદા કુરિયરને ફેરવી ફેરવીને જોવા લાગી. શું હશે? મોકલનારનું નામ તો દેખાતું નથી. આકાશના ગયા પછી તો ભાગ્યે જ કુરિયર આવ્યા છે ને આજે આમ અચાનક? એકસાથે અનેક પ્રશ્નો એના મનમાં ઉવ્યા. થોડું કામ અને ઘરનું ફનચર ચાદરોથી ઢાંકવાનું બાકી હોવા છતાં ‘હજુ તો અન્વુના ડ્રાઈવરને આવતા વાર લાગશે, લાવને કુરિયર જોયા પછી બાકીનું કામ પૂરું કરું.’ એમ બબડતી કુરિયર ખોલવા લાગી.

‘રતનપુરનાં સ્મરણો…'(-હિના સુધીર) શીર્ષકવાળું પુસ્તક જોઈ એનાં ધબકારા તો વધ્યા જ પણ પુસ્તક-અર્પણમાં પોતાનું નામ જોઈ તે સાનંદાશ્ચર્યથી પુસ્તકનાં પાનાં ફેરવવાં લાગી. જેમજેમ રતનપુર વિશેનું લખાણ વાંચતી ગઈ એમ પોતે ત્યાં વિતાવેલા જીવનના સુવર્ણ દિવસોનાં સ્મરણોમાં ઊતરી ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરી રહી.

નનન

વૃંદા નવમા ધોેરણની પરીક્ષા આપી રજાઓમાં માતા-પિતા સાથે પહેલી વાર રતનપુર ગઈ હતી. ચોતરફ વૃક્ષો ને પર્વતોની હારમાળા, રંગબેરંગી પુષ્પો, તરુઓની શીતળ છાયામાં કલરવતાં પક્ષીઓ ને ખળખળ વહેતાં ઝરણાંઓની વચ્ચે વસેલું રતનપુર રળિયામણું તો હતું જ પણ ત્યાં પહોંચવાનો રસ્તો કપરો હતો. વાહનને અરધે રસ્તે મુકી સાપના લીસોટા જેવાં વાંકાચૂંકા રસ્તે પગપાળા ડુંગર પાર કરીને ત્યાં પહોંચાય. લાલ માટીની ગારથી લીંપેલા ને છાપરે દેશી નળિયાંવાળા નાના-નાના ઘરો છુટાંછવાયાં પથરાયેલાં હતાં. ગામમાં હજી આધુનિકતાનો વાયરો ફૂંકાયો ન્હોતો. વીજળી, ટેલિફોન એવું કાંઈ એ લોકોએ જોયું પણ ન્હોતું. સારા-નરસા પ્રસંગમાં ગામનો એક વ્યક્તિ ડુંગર પર ચઢી થાળી વગાડી સંદેશ આપે. તેવામાં ગામ આખું ભેગું થઈ જતું. ડુંગરોનો પ્રદેશ એટલે બાજરી ને મકાઈ સિવાય કશું પાકે નહીં. રાબ, ભાજી, બાજરી-મકાઈના રોટલા અને જંગલની પેદાશો પર નભતાં ગામલોકો તહેવારો પર જે વાનગીઓ બનાવે એની સામે મોંઘી હોટેલોનું જમવાનુંય ફિક્કું લાગે. નાની વૃંદાને તો રતનપુરની હરિયાળી ને લોકોની સાદી-સરળ જીવનશૈલી એટલી સ્પર્શી ગઈ કે ભવિષ્યમાં એ લોકો માટે કાંઇક કરવાનો નિર્ણય કર્યો હતો.

રતનપુરની યાદગાર મુલાકાતનાં દસેક વર્ષ પછી શહેરની મોંઘી નોકરી છોડી વૃંદા એ વિસ્તારનાં ગરીબ બાળકોને શિક્ષણ આપતી સંસ્થામાં શિક્ષિકા બનીને ગઈ. પર્વતીય વિસ્તારનાં લોકો ધંધાર્થે અન્ય સ્થળે જતાં હોઈ પોતાના બાળકોને શિક્ષણાર્થે સંસ્થામાં મુકી છેક છ મહિને કે વર્ષે એકાદવાર મળવા આવે એટલે બાળકોની સંપૂર્ણ જવાબદારી વૃંદાની રહેતી. એ બાળકોના વિકાસ માટે જ વૃંદાએ રતનપુરને પોતાની કર્મભૂમિ બનાવી હતી. નોકરી દરમિયાન કેટલાંય બાળકો આવ્યાં ને ગયાં… એમાંની એક બાળકી તે હિના…

નનન

ઘરની ડોરબેલ ફરી રણકી ને ‘માજી… ઓ માઆ…જીદની બૂમ પડી.

અજાણ્યા અવાજથી વૃંદા ચોકી ગઈ.

‘અન્વયસરે મોકલ્યો છે, આપને લેવા.’

‘હા… હા… આવું છું.’

ફનચર ચાદરથી ઢાંકી, બાકીનું કામ ઉતાવળે પૂરું કરી વૃંદા ગાડીની પાછલી સીટે બેસી પેલું પુસ્તક વાંચવા લાગી. લખાણ ભલે હિનાનું હતું, પણ સ્મરણો તો પોતાનાંય ખરાં ને. એટલે એણે તો સ્મરણોમાં ડૂબકી લગાવી…

નનન

‘ઘરેથી કોઈ મળવા આવશે એવી આશાએ મારા સિવાય બધી છોકરી રવિવારની રાહ જોતી હોય. મને તો કોઈ મળવા નહીં આવે એવી ખાતરી હોવાથી રવિવાર જલદી ન આવે એવી મારી પ્રાર્થના રહેતી. સંસ્થામાં મુકી ગયા પછી કોઈ જોવાય આવ્યું ન્હોતું. ઘરે ગઈ ત્યારે જાણ થયેલી કે મારા માતા-પિતા અલગ થઈ ગયાં છે.’

પુસ્તકનું આ વાક્ય વાંચીને વૃંદા અચાનક ચમકી, થોડાં વર્ષ પૂર્વેની ઘટના યાદ આવતા વૃંદાની નજર સમક્ષ અન્વયનો માસુમ ચહેરો તરવરવા લાગ્યો. થોડીવાર આંખો મીંચી કશુંક વિચારવા લાગી પણ મન પુસ્તક વાંચવા લલચાયું…

‘મારાં બા-બાપુ એકબીજાથી છૂટાં થઈ અન્ય વ્યક્તિઓ સાથે રહેવાં લાગ્યાં હતાં. હું ઘરે ગઈ ત્યારે બાજુવાળા કાકાએ ‘તું કોની સાથે રહીશ?’ એમ પૂછેલું. મારે તો બંને સાથે રહેવું હતું પણ એ શક્ય ન હોવાથી તેઓ મને નાનીના ઘરે મૂકી ગયેલા. નાની મને સંસ્થાના ભરોસે મુકીને ગઈ એ ગઈ. એ પછી મને મળવા કે મારાં ખબર-અંતર પૂછવા કોઈ આવ્યું નહીં. મારી સાથે ભણતી છોકરીઓની માતા મળવા આવે ત્યારે નવડાવે, કપડાં ધોેઈ આપે, જમાડે -એવું બધુંું જોઈ મને મારી બા યાદ આવતી, એટલે રવિવારે હું આખો દિવસ ઓરડામાં ભરાઈ રહેતી. ‘તને કોઈ મળવા ન આવ્યું? એમ કોઈ પૂછે તો હું ‘બા-બાપા કામ પરથી આવ્યાં નહીં હોય એવું બહાનું બનાવી દેતી. મારાં બા-બાપાએ એમનું નવું જીવન જીવવા લાગ્યાં હતાં પણ મારું શું? કશી ભૂલ વગર મને એકલી કેમ છોડી દીધી? કેટલાય દિવસો સુધી હું આમ વિચારીને અકળામણ અનુભવતી. મારી વેદના કોઈને કહી ન શકતી એટલે એકાંતમાં ખૂબ રડતી. વૃંદાબેને વર્ગમાં ડાયરી લખવાની વાત કરેલી ત્યારથી હું મારી વેદના ડાયરીમાં લખતી પણ કોઈ વાંચી ન જાય એ બીકે પાનાં ફાડી નાખતી. ધીમેધીમે હિંમત વધતાં મારી વ્યથા જેમ ડાયરીમાં ઠલવાતી ગઈ એમ મન હળવું થતું ગયું…’

Leave a Reply

Your email address will not be published.