ગામડેથી ભાભીની બહેન આવી અને એને મને એટલો બધૂ સુખ આપ્યું કે મેં તો ભાભીને કહ્યું તમારી બહેન જોડે મારે એક દિવસ…

nation

હું કાંઈ કહું તે પહેલા તેણે ફરી પ્રશ્ન કરવાનું શરૂ કર્યું, “તમે રૂમમાં એકલા રહો છો?”

મારો જવાબ ‘હા’ હતો. હું ફરી જૂઠું બોલી રહ્યો હતો પણ આ વખતે મારે મારા ચહેરાના હાવભાવ છુપાવવાની જરૂર નહોતી કારણ કે તમે હંમેશા ફોન પર અડધી દિલથી વાત કરો છો. તમે સાંભળી શકો છો કે બીજી વ્યક્તિ શું કહી રહી છે, પરંતુ તમે તેના ચહેરા પર લખેલા શબ્દો વાંચી શકતા નથી.

તેણે પૂછ્યું, “તમે હજુ સુધી લગ્ન કેમ નથી કર્યા?”

મને લાગ્યું કે તે મને ખોલવાનો પ્રયાસ કરી રહી છે. મેં અનિચ્છાએ કહ્યું, “થઈ જશે, મમ્મી પપ્પા જોઈ રહ્યા છે.”

તેના પ્રશ્નની પ્રક્રિયા હજુ અટકી ન હતી, “અમિત તારી ઉંમર કેટલી છે?”

મેં કહ્યું, “26 વત્તા.”

તેણે કહ્યું, “અમિત, તને લગ્નની શારીરિક જરૂરિયાત નથી લાગતી?”

હું હા કે નામાં જવાબ આપું તે પહેલાં તેણે આગળ કહ્યું, “હું તમારા છોકરાઓની મનોવિજ્ઞાન સારી રીતે સમજું છું. તમે વિચારશો, પહેલા સમાધાન કરો. ઘણા પૈસા કમાઈ લો, પછી તમે દેવદૂત જેવી છોકરી સાથે લગ્ન કરશો. અમિત, આ બધું કરતી વખતે મને લાગે છે કે, જિંદગી ક્યારે પૂરી થઈ જાય છે, ખબર પણ નથી પડતી. જીવન જેમ છે તેમ જીવવું જોઈએ.

હવે હું વિકાસની બાબતોમાં વિશ્વાસ કરવા લાગ્યો હતો. મને લાગ્યું કે તે મને આમંત્રણ આપી રહી છે અને તે કંઈ બોલે તે પહેલા તેણે ફરીથી પૂછ્યું, “તમે ક્યાં ખાઓ છો?”

મેં કહ્યું, ‘હું જાતે બનાવું છું.’

“અમિત, તમે નોકરાણી કેમ રાખતા નથી. તમે કામથી કંટાળી ગયા હશો,” તેણે હસીને આગળ કહ્યું, “યુવાન છોકરીને નોકરીએ રાખશો નહીં. કોઈ વૃદ્ધ કે નાના છોકરાને રાખો, તે તમને મદદ કરશે.”

મેં જાણીજોઈને તેના પર ટોક્યો, “યુવાન છોકરી કેમ નહીં?”

તેણે કહ્યું, આ લખનૌ છે, દિલ્હી નથી.

આ વખતે મને લાગ્યું કે તે મારી લાગણીઓને છંછેડવાનો પ્રયાસ કરી રહી છે. પ્રશ્નો હજુ પૂરા થયા ન હતા. આગળનો પ્રશ્ન ફરી સામે હતો.

“શું તમે ક્યારેય કોઈને પ્રેમ કર્યો છે?”

મેં કહ્યું, “છોકરીઓ મિત્રો છે, પણ હજી સુધી કોઈ સંબંધ પ્રેમ સુધી પહોંચ્યો નથી.” આ વખતે હું મારી જાત પર હસી પડ્યો.

“અમિત, તમે કહ્યું હતું કે તમે કવિતાઓ લખો છો.”

મારી પાસે આ એકમાત્ર તક હતી. મેં કહ્યું, ‘તમારે કવિતા સાંભળવી હોય તો મને મળો. હું પોતે જાણતો ન હતો કે મેં તેને શા માટે બોલાવ્યો કારણ કે તે શારીરિક આકર્ષણ બિલકુલ ન હતું. જો તેણીએ મને તેનું સંપૂર્ણ સમર્પણ આપ્યું હોત, તો પણ હું તેના માટે ગયો ન હોત. આ કદાચ એટલા માટે છે કારણ કે એક પુરુષ સામાન્ય સ્ત્રી કરતાં ઘણો નબળો હોય છે. પરંતુ, તેમના વિશે જાણવાની ઉત્સુકતા હતી.

તેણે કહ્યું, “મને પ્રેમની કવિતાઓ ગમે છે.”

મેં જવાબ આપ્યો, “હું ફક્ત રોમેન્ટિક કવિતા લખું છું.” અને પછી બીજા દિવસે ચારબાગ ચોકડી પર મળવાનું નક્કી થયું.

હું બરાબર 10 વાગ્યે પૂર્વનિર્ધારિત જગ્યાએ પહોંચ્યો. તે દૂરથી આવતી દેખાતી હતી. મેં મનમાં કહ્યું કે જુગાડ આવી ગયો. અમે ફરી સાથે રિક્ષા લીધી. આ વખતે હું પહેલા કરતાં વધુ સજ્જડ બેઠો.

મેં પૂછ્યું, “કેમ છો?”

તેણે કહ્યું, “બસ, ઠીક છે. અમિત, તમે કહ્યું હતું કે તમે તમારી કવિતા સંભળાવશો.

મેં તેને મારી એક નાનકડી કવિતા કહી. આ વખતે હું તેના ચહેરા પરના શબ્દો વાંચી શક્યો.

તે કહેવા લાગ્યો, “અમિત, હૃદયની અંદરથી કવિતાઓનો ઝળહળાટ નીકળે છે. પહેલા આપણે આપણી લાગણીઓને કોરા કાગળ પર કોતરીએ છીએ, પછી ધીમે ધીમે આપણે તેને જીવવાનું શરૂ કરીએ છીએ. કદાચ હું ખોટો હોઉં, પણ મને લાગે છે કે દરેક લેખકનું હૃદય અરીસા જેવું સ્પષ્ટ હોય છે. મને ખબર નથી કે તે દિવસે હું તમને કેમ મળ્યો તેથી હું તમારા પર વિશ્વાસ કરવા માંગતો હતો અને મેં તમને મારો મોબાઇલ નંબર આપ્યો.

Leave a Reply

Your email address will not be published.